На самиот врв Магаро, каде што Галичица го бакнува хоризонтот со стрмни прегратки, се случува нешто апсурдно: Бигфут – самиот мистериозен двоножен великан – седи на јога подлога (направена од стар картон) и одлучува да медитира.
Со очи затворени и длабоко дишење, тој ја бара тишината која ѝ недостасува меѓу дивите животни во подножјето, а истовремено сака да добие инспирација за снимање нови видеа.
Целата планина послушно потонува во тишина, но тоа не трае долго.
Галичица како за миг да ја враќа својата шега: ветровите ја разигруваат неговата густа коса како неисправен фен, шумските птици пеат толку громогласно што Бигфут почнува да стравува дека ќе привлечат некој залутан турист, а стотици стршлени летаат над него како хаосен оркестар.
Бигфут се обидува да остане смирен. Тој знае дека тишината не доаѓа лесно, но е подготвен за изненадувања. Одеднаш, дебела гранка од блиско дрво пукнува и паѓа врз неговото рамо, како несмасен планинарски масажер.
Бигфут лут почнува да кажува клетви во негов стил:
“Абе кој ѓавол те пушти да паднеш од стеблото, да даде Господ во мувла да се претвориш!”
Но за брзо тој се концентрира пак на медитацијата и само што помислува дека повеќе нема да биде прекинат, секој нов звук од шумата станува дел од забавата…
Мали мравки почнуваат да го опкружуваат неговото џиновско стапало, разгледувајќи го како непозната територија, а распеаните славејчиња се собираат и пеат толку громогласно што Бигфут едвај успева да ги игнорира.
Во такви услови, неговиот план за медитација делува многу повеќе како концерт на хаос.
Како тоа да е малку, се појавува и група љубопитни планински кози која го опкружува Бигфут. Тие се убедени дека наидуваат на необична „масивна карпа” и го поздравуваат на свој начин: почнуваат да го чешаат неговиот џиновски грб со роговите. Една досадна пчела дуру и залетува во неговите уши како љубопитен сосед, испраќајќи му громогласни „медени вибрации”.
Наеднаш целата шума делува како циркус: кози, инсекти и птици стануваат актери во комична претстава, а Бигфут храбро останува трпелив сред целиот тој хаос.
Во еден миг, Бигфут ја слуша најголемата закана од својата тивка авантура – чекори и смеење од туристи. Група планинари полека се искачува кон врвот, со фотоапарати подготвени за нова слика.
Без двоумење, тој се крие зад најблиското дрво, камуфлирајќи се така што почнува да личи како дел од кората. Туристите поминуваат само неколку метри од него без да го забележат – ги гледаат облаците и маглата, но не се сомневаат дека до нив седи таен набљудувач.
Бигфут едвај дише, смирувајќи го секое поместување на своето тело и баш во тој момент тој сфаќа што е вистинска медитација. Не онаа од брошурите со свеќи, не тишината што ја чекаш да падне од небо, туку прифаќање на хаосот без да побегнеш од него.
Во тој краток миг, додека стои здрвен зад кората, со туристи на само неколку метри од него, со коса разлетана од ветерот, мравки по нозе, пчела во уво… токму тогаш, Бигфут почувствува нешто што досега никогаш не го почувствувал – целосно присуство во моментот.
Сфаќа дека не треба тишина за да се смириш, туку смиреност за да ја прифатиш бучавата. Сфаќа дека целата природа не му пречи – туку го предизвикува да ја прегрне. Медитацијата не е бегство од светот, туку искусување на светот без да го судиш.
Па така, со насмевка која едвај ја задржува зад своето крзно, Бигфут шепоти во себе:
„Ако можеш да бидеш спокоен среде мравки, кози, стршлени и туристи – тогаш можеш да бидеш спокоен на било кое место во светот… освен можеби Охрид во сред сезона“
